Miesiąc: Grudzień 2025

28 grudnia Kościoły przypominają o niewinnych dzieciach, które Herod kazał pozabijać, mając nadzieję, że uśmierci małego Jezusa, dopiero co urodzonego konkurenta do królewskiej godności. Czy taka rzeź faktycznie miała miejsce, pozostaje sprawą otwartą i wcale nie jest aż tak bardzo pewne, nawet po uwzględnieniu temperamentu i okrucieństwa Heroda.

Jednak od historii zawsze ważniejsze jest duchowe znaczenie, tym bardziej że ewangelie nie są historiami ani biografiami, ale świadectwami wiary. Moim zdaniem ewangeliczna wzmianka o śmierci niewinnych dzieci oparta jest na uniwersalnym schemacie, wykorzystywanym przez wszystkie organizacje i struktury społeczne, którym zależy na utrzymywaniu ludzi w posłuszeństwie i zależności. Otóż jesteśmy świadkami dynamiki strachu. Herod wydaje okrutny rozkaz, ponieważ boi się utraty społecznego znaczenia, a w przyszłości być może nawet życia. Wówczas znaczenie traci fakt ewentualnej winy, a uruchamia się instynkt przetrwania, który nie liczy się z prawem do życia i godnością innych. Pod wpływem stresora następuje reakcja obronna, która izoluje człowieka z życiowego środowiska i stwarza sztuczne oddzielenie w imię przeżycia za wszelką cenę.

Największym wrogiem niewinności jest strach!

Ten związek odkrywamy nie tylko w międzyludzkich relacjach. Najprawdopodobniej nie był-by w ogóle możliwy, gdy nie decydował o wewnętrznej dynamice naszej psychiki. Wykorzystując ten mechanizm, od tysiącleci wzmacniany w procesie tzw. wychowywania, struktury religijne, polityczne i rodzinne czynią nas winnymi, abyśmy ulegali propagandzie strachu. Gdy zaczynamy bać się o przeżycie i utratę znaczenia w społeczności, wówczas – nie ważne czy w istocie jesteśmy winni, czy niewinni – giniemy. Warunkowany przekonaniami, z którymi nie wolno dyskutować, np. z kościelnymi dogmatami, prawidłami rodzinnej pamięci, bądź definicją narodu, stres uniemożliwia rozkwitanie i rozwój, a przynajmniej procesy naprawcze po przeżytych traumach, sprowadzając na nas choroby i cierpienie.

Niewinni nie boją się!

Natomiast odczuwający winę łatwo ulegają propagandzie i niewolniczym okowom strachu.

Dlatego w Dzień Niewinnych Dzieci proszę Cię, stań się bardziej świadomy swej winy. Nie bij się pięścią w piersi, bezrefleksyjnie powtarzając jak automat: „Moja wina, moja wina, moja wina”. Ten gest ma wyrażać pokorę i uznanie własnych błędów. Jednak w rzeczywistości programuje człowieka, aby stale się umniejszał, myśląc o siebie jako istocie, która z definicji jest niegodna, grzeszna, zależna od zewnętrznego przebaczenia. Zamiast wznosić ducha ku światłu, wtłacza go w mechanizm emocjonalnego samoponiżania i na końcu śmierci.

Jeśli już masz połączyć dłoń z sercem, to z czułością i świadomością połóż otwartą dłoń na sercu i zapytaj siebie: „Czy rzeczywiście jestem winna/y?”. Niepoddane refleksji przekonanie: „Jestem winna/y” zastąp świadomą refleksją na własny temat. W każdej chwili świadomie i uważnie badaj samą/samego siebie i nie poddawaj się zrytualizowanemu przekonaniu o winie.

Nie zadręczaj się i nie udręczaj się. Skrucha bez świadomości jest nic nie warta. Czyni Cię jedynie podatną/nym na manipulacje systemów społecznych, które uwarunkowały Cię na przeświadczenie o własnej małości, słabości, niewystarczalności i nieadekwatności. Bez zrozumienia siebie pozostajesz niewolnikiem.

Poznawaj swoją duszę i pozwalaj jej szukać Bożego Królestwa. Tym samym będziesz coraz pełniej doświadczał/a wewnętrznego światła Chrystusowej świadomości. Rzeczywista skrucha nie jest samoponiżaniem, ale świadomym rozpoznaniem rzeczywistej winy. Ale na to wpierw potrzebne jest wewnętrzne światło Królestwa, które nie jest z tego świata.

Właśnie dlatego Mistrz z Galilei radzi: „Wypełnił się czas i przybliżyło się Królestwo Boga, zmieniajcie myślenie i wierzcie dobrej wiadomości” (Mk 1,15). Zauważ, że zmiana myślenia jest możliwa w obecności Boga, a nie ze strachu przed obecnością Boga. Alleluja.

W Europie nie ma już Świąt Bożego Narodzenia! Nie chodzi o mało ważne daty. Chodzi o coś fundamentalnego. Otóż dla Putina nie ma świąt, bo w święta każe atakować i bombardować mieszkania, w których ludzie życzą sobie pokoju. Tymczasem święta to czas jakby „wydobyty”, „wykrojony”, oddzielony od profanum. W tym okresie nie tylko mamy czuć się bezpiecznie, ale powinna też resetować się nasza świadomość. Jeśli wcześniej wydarzyło się coś nieprawego, to powinno zostać naprawione. Jeśli ktoś został skrzywdzony, powinien zostać poproszony o wybaczenie. A jeśli codzienne życie jest na tyle ciężkie i bolesne, że trauma zatrzymuje ludzi w lękowym bezruchu i beznadziei, święta powinny być czasem szalonego odreagowania, zabawy, radości, zapomnienia. Jednym słowem wydostania się z kieratu obowiązków, aby przypomnieć sobie o pierwotnej godności, szczęśliwości i wolności. Jeśli Święta Bożego Narodzenia niczym nie różnią się od reszty dni, nie mają żadnego społecznego znaczenia.Zresztą nie tylko społecznego, bo też osobistego.

W wielu domach nie ma już Świąt Bożego Narodzenia!Nie chodzi o mało istotny kalendarz, ale o coś znacznie ważniejszego. Jeśli wczoraj pokłóciłaś/eś się, dziś odczuwasz wewnętrzny niepokój i obawiasz się przyszłości Twoja świadomość nie podlega świątecznemu odnowieniu, duchowemu pogłębieniu i poszerzeniu postrzegania poza wymiar zmysłowy w sferę duchową. Jeśli w święta odczuwasz to samo, co w każdy inny dzień, w istocie nie odczuwasz niczego, a tym bardziej święta nie są Ci do niczego potrzebne. Ostrzegam Cię, że „powszechnie powtarzana przez Polaków mantra” o rodzinności Świąt Bożego Narodzenia najczęściej nie wychodzi poza postrzeganie zmysłowe i nie służy niczemu duchowemu. Jest tylko ułudą bytowego i ziemskiego poczucia bezpieczeństwa.

Wigilijna noc jest portalem dla pokoju, którego świat (ani polityka, ani ubezpieczenia, ani oszczędności, ani służba zdrowia, ani rodzina) dać nie może. Ów pokój przychodzi niedostrzegalnie dla zmysłów, wyczulonych na wiadomości z świata polityki i ekonomii, bądź bodźce materialne. Przychodzi wraz z człowiekiem, świadomym swej boskości. Pojawia się w najciemniejszą noc ludzkich lęków i jest oślepiającym rozbłyskiem światła, które w istocie jest MIŁOŚCIĄ. Każdą wojnę wywołuje strach przed brakiem ziemskiej i życiowej energii, więc jest walką o dostęp do energii, nie ważne w jakiej postaci. Prawdziwy pokój nie jest ustaniem walki o energię. Jest całkowitym przeorientowaniem świadomości i odczuwania samego siebie. Jest owocem MIŁOŚCI, którą jesteś bez względu na okoliczności.

Dobra wiadomość Świąt Bożego Narodzenia brzmi: – nie potrzebujesz partnera/rki, aby Cię kochał/a, co stało się Twoją obsesją (chociaż cudownie jest spojrzeć w oczy takiej osoby); – nie potrzebujesz wokół siebie rodziny, o czym stale mówią księża (chociaż dobrze być jej częścią), – nie potrzebujesz grona przyjaciół i znajomych, co sugerują psycholodzy (chociaż dla psychicznej równowagi dobrze jest móc na nich liczyć); – nie potrzebujesz jakiejkolwiek energii, której źródeł szukasz w gospodarce i polityce, czemu niepotrzebnie wciąż poświęcasz uwagę.

NIE POTRZEBUJESZ, PONIEWAŻ W CHRYSTUSIE JESTEŚ MIŁOŚCIĄ, A MIŁOŚĆ JEST JEDYNYM PRAWDZIWYM ŹRÓDŁEM ENERGII.

Świadomość sama w sobie nie jest energią, ale gdzie jest świadomość tam pojawia się uwaga, a gdzie jest uwaga tam pojawia się też pasja bycia i działanie. Niejako na ich obrzeżu pojawia się fala energii. Jeśli więc doświadczyłaś/łeś, że sama/sam w sobie jesteś niewyczerpanym źródłem MIŁOŚCI i codziennie uczysz się tę miłość świadomie zauważać, naprawdę nie potrzebujesz niczego więcej, bo jesteś niewyczerpaną/nym źródłem energii dla siebie i dla innych.

Przestań się bać, że zostaniesz sama/sam; że nie podołasz; że zginiesz; że musisz dbać o dostęp do źródeł energii, bo pomniejszasz swoje człowieczeństwo. Istotą Twego człowieczeństwa jest boskość, która jest MIŁOŚCIĄ.

Nie prowadź starych wojen o energię.

Z lęku nie rozpoczynaj nowych.

Nie walcz o miłość.

Nie zatruwaj relacji, uzależniając innych od siebie.

Nie ulegaj przekonaniu, że szczęśliwym można być tylko w relacji.

Nie poddawaj się umysłowi, który jest jedynym twórcą Twej depresji i życiowej apatii, gdy kończy się jakakolwiek ziemska historia, bo ona jedynie ustępuje miejsca kolejnej, a ta znowu kolejnej, i tak bez końca.Niekończący się dramat walki o miłość, w której występuje wiele postaci, zastąp nową opowieścią, w której jedynym bohaterem jesteś Ty. Dziś rozpocznij betlejemską/wigilijną opowieść o tym, że narodził się Syn Człowieczy, który nie potrzebuje rodziny, przyjaciół, znajomych, dobrej pracy i koniunktury politycznej, aby jaśnieć szczęściem.

Bądź MIŁOŚCIĄ, która sobie wystarcza i wokół siebie wszystko odmienia. W MIŁOŚCI rozkwitasz i roztaczasz wokół delikatny zapach kwiatu z boskiego ogrodu życia. W każdej chwili świadomie odmawiaj sobie udziału w wojnie o energię, bo jesteś MIŁOŚCIĄ.

Modlitwa polega nie tyle na mówieniu, ile na świadomym trwaniu i wsłuchiwaniu się.

W modlitwie nasłuchujemy kroków Nadchodzącego.

Może domyślamy się obecności?

Może nie jesteśmy pewni głosu?

Może opieramy się pokusie ucieczki?

To prawda, że modlitwa wyostrza widzenie, ale przede wszystkim kształtuje słuchanie.

Ukochana z Pieśni nad Pieśniami we wszystkim słyszy głos umiłowanego.

„Słuchaj! To mój miły. Oto idzie on, wspina się po górach, skacze po pagórkach” (Pnp 2,8).

Głos nieuchwytny, który jednak zostaje zarejestrowany przez serce, również podczas snu:

„Ja spałam, lecz moje serce czuwało. Słucha, to mój miły puka…” (Pnp 5,2).

Po niebezpiecznej nocy owcom może wydawać się, że zgubiły pasterza. Tymczasem odnajdują go rano, nie wtedy, gdy go widzą, ale gdy słuchają głosu.

„… i po imieniu woła owce swoje, i wyprowadza je (…) idzie przed nimi, owce zaś idą za nim, gdyż znają jego głos” (J 10,3n).

To głos pozwala odróżnić pasterza od obcych.

Głos zwraca to, co zostało zabrane oczom!

Maria Magdalena w poranek Wielkanocny, gdy zawierza wzrokowi płacze, ponieważ zdaje sobie sprawę z tego, co jej zabrano. „Wzięli Pana mego, a nie wiem, gdzie go położyli” (J 20,13).

Raptem odnajduje Go, słysząc Jego głos:

Mario!

Rabbuni!

Oczy nie pozwoliły jej rozpoznać Pana. Wzięła Go bowiem za ogrodnika. Głos nie zwodzi. Barwa, ton, imię wypowiedziane w szczególny sposób umożliwiają rozpoznanie.

No cóż, jednak trzeba mieć odwagę, by pójść w miejsce, w którym nie widzi się nic i nikogo.

Modliciel, który zgodził się na zamknięcie oczu, odrzuca poznanie przez widzenie. Wtem niespodzianie „doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca” (J 3,29).

Modliciel, który zmusił się do milczenia, odnajduje też własny głos, którym odważnie odpowiada na wezwanie tamtego głosu:

„Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 22,20)

To jest głos, który umożliwia objawienie. Ustanawia kontakt. Uprzedza spotkanie. Jest gotowością przyjęcia daru:

 „Ja, Pan, jestem Bogiem twoim!

który cię wywiódł  z ziemi egipskiej!

Otwórz szeroko swoje usta, a napełnię je” (Ps 81,11)

Przyjmijmy dosłowność sensu:

„Otwórz szeroko swoje usta, a napełnię je”.

Niełatwo jest otworzyć usta i pozwolić je sobie napełnić. Nasze usta są bowiem pełne słów bezużytecznych, daremnej gadaniny, pustych przemówień, błyskotliwych zdań, interesujących wiadomości.

A nie są to tylko nasze słowa. Są tam również słowa innych. Nasze usta mają bowiem zwyczaj powtarzać również i to, co mówią inni: pochwały i krytyki, pochlebne sądy i złośliwe obserwacje, zachęty i straszliwe potępienia.

Jakże trudno jest mieć usta otwarte, przygotowane na dar. Bóg tymczasem wymaga ust szeroko otwartych, opróżnionych, wolnych.

Jego Słowo pragnie wypełnić nasze usta, posiąść je całkowicie.

Jest to Słowo, które nie lubi słów. Gdy jednak napełnia nasze usta, zaczynamy wypowiadać słowa życia.

W modlitwie nie wolno się śpieszyć. Trzeba milczeć. Nasłuchiwać. To słuchanie nie jest wyłącznie sprawą słuchu. Całe jestestwo musi być w stanie nasłuchiwania.

Słowa, które słyszymy między ludźmi, z mediów, działają podniecająco, entuzjastycznie, zachęcają do mówienia, komentowania, dyskutowania. Słowo, które rozbrzmiewa w modlitwie, zmusza do milczenia. Wtedy także książki przestają być potrzebne., bo w modlitwie lepiej zostawić je daleko, żeby móc słuchać.

W obliczu doświadczania Boga i Jego chwały Izajasz wypowiada niezapomniane zdanie: „Biada mi! Zginąłem, bo jestem człowiekiem nieczystych warg” (Iz 6,5).

Prorok zostaje zmuszony do milczenia w związku z tym, co widział, słyszał, doświadczył, przeczuł. Uznaje, że nie może więcej mówić, a tymczasem jego misja miała przecież polegać na mówieniu.

Izajasz spotkał Boga, o którym nigdy nie mówi się tak dobrze, jak wówczas, gdy się milczy, adoruje, sobą uobecnia.

Świadek jest wielki swym milczeniem, którym adoruje tajemnicę Boga, wyraża Jego niedosięgłość, inność, świętość.

Istnieją słowa, które wyrażają pustkę.

Istnieje milczenie, które wyraża pełnię.

Prawdziwy modliciel nie jest gadatliwy. Ufa milczeniu, by ułatwić spotkanie. I gdy słyszy Słowo, nie znajduje więcej słów.

Milczenie jest nieuniknioną konsekwencję Spotkania.

Silentium pulcherrima caeremonia — milczenie jest wspaniałą ceremonią.