zaproszenie dla Pań na warsztaty do Pszczyny – 17 – 19 kwietnia 2026 r.
W życiu każdego człowieka przychodzi moment, w którym nagle zmienia się perspektywa. Wszystko, co do tej pory stanowiło wartość, zaczyna być nic nie warte. Jedni porzucają etyczne ideały i zaczynają „żyć ciałem”, obawiając się, że nie zdążą użyć zanim umrą. Inni odwrotnie, zwracają się ku wyższym celom i zaczynają „żyć duchem”.
W jednym i w drugim przypadku pozorny rozwój i zmiana dokonuje się przez porzucenie tego, co do tej pory było ważne, na rzecz czegoś nowego, jednak po jakimś czasie człowiek zaczyna mieć wrażenie, że kręci się w kółko. Tymczasem w życiu naprawdę ważne i cenne nie jest wyparcie, ale integracja każdego doświadczenia, relacji, okresu, itd. Wtedy następuje rzeczywisty rozwój i zmiana w dobrym kierunku, ku otwartej przyszłości, która nie powraca do przeszłości.
Chociaż doświadczenia kobiet w kryzysie wieku średniego mają nieco inny charakter, aniżeli doświadczenia mężczyzn, mimo wszystko w wypadku obu płci chodzi o to samo, czyli o przewartościowanie.
jeśli właśnie przewartościowujesz siebie i swoje życie, ale jesteś w programie wypierania, ignorowania i lekceważenia dotychczasowych doświadczeń, czyli po prostu walczysz z przeszłością, uważaj, bo walczysz z częścią samej siebie i nic dobrego z tego nie będzie;
jeśli matka budzi w Tobie poczucie winy i manipuluje Tobą, a ojciec nie afirmuje Twej kobiecości;
jeśli nie wyobrażasz sobie, że mogłabyś dać sobie radę w życiu sama;
jeśli uważasz, że bez trwałego związku będziesz nieszczęśliwa;
jeśli znasz źródło swoich cierpień, ale nie masz siły, aby się uwolnić;
jeśli jesteś zdemoralizowana bogactwem, za które jesteś gotowa płacić cierpieniem;
jeśli nie bronisz swoich dzieci i córki nie ostrzegasz przed męskimi pułapkami;
jeśli wstydzisz się ciała, a seksualność kojarzysz z ciemnością i brudem;
jeśli nie korzystasz z intuicji i wiedzy, ponieważ boisz się ostracyzmu;
jeśli zmieniasz perspektywę, ale nie wiesz, czego posłuchać, czym się kierować, ku czemu zwrócić serce, być może warsztaty „Biegnąca z wilkami” są dedykowane właśnie Tobie,
ponieważ:
poznasz różnicę pomiędzy uzależnieniem od mężczyzny, a uzależnieniem od swojej niezależności;
dowiesz się, jak osiągać energetyczną pełnię, aby tworzyć związek z mężczyzną, na którego możesz liczyć;
nauczysz się, że kobieca dzikość jest mocą miłości, a nie siłą zdobywania;
staniesz się uzdrowicielką, nauczycielką i duchową przewodniczką;
poznasz tzw. religijne i etyczne zagrożenia wewnętrznej wolności.
PIĄTEK 17.04.26 o godz 18.00 tej kolacja dla zameldowanych
zajęcia po kolacji o 18.30
SOBOTA 18.04.26 9.00 śniadanie
zajęcia od 10.00 do 13.30 i od 14.30 do kolacji
NIEDZIELA 19.04.26 8.00 śniadanie
zajęcia od 9.00 do 13.00
Inwestycja dla osób, które zamieszkają w ośrodku od piątku to 600 zł.
Inwestycja dla osób, które chcą dojeżdżać to 400 zł. W tej cenie są zajęcia w piątek, zajęcia w sobotę z obiadem i kolacją, zajęcia w niedzielę z obiadem.
Miejsce warsztatów:
Ośrodek Błękitnego Krzyża im. Matki Ewy
Pszczyna, ul. Paderewskiego 3
Zgłoszenia: Marek Uglorz: tel. 660 783 510; adres: mju@escobb.com.pl
Żałobnica palmowa jest jedynym gatunkiem z rodzaju Probosciger. Występuje na Nowej Gwinei, wyspach Aru, na północy Australii na przylądku Jork. Wszędzie jest nieliczna i zagrożona wymarciem. Poza środowiskiem naturalnym najczęściej hodowana jest w ogrodach zoologicznych, jednak rzadko rozmnaża się w niewoli.
Zajmowane stanowisko
Siedlisko żałobnicy palmowej jest specyficzne i obejmuje głównie obszary przejściowe między różnymi typami roślinności. Preferuje miejsca, które zapewniają zarówno osłonę, jak i łatwy dostęp do pożywienia oraz miejsc lęgowych. Zamieszkuje lasy deszczowe i lasy galeriowe. Spotykana jest w rzadszych lasach eukaliptusowych i sawannach z wysoką trawą, szczególnie w Australii. Las deszczowy służy jej jako miejsce żerowania w ciągu dnia, natomiast na sawannach łatwiej znajduje odpowiednie drzewa gniazdowe. Nie widuje się większych stad. Najczęściej żeruje w grupach do 6 osobników.
Żałobnica palmowa jest obligatoryjnym dziuplakiem. Do lęgu potrzebuje bardzo starych, żywych lub obumarłych drzew z naturalnie powstałymi, dużymi dziuplami. Najczęściej wybiera eukaliptusy, znajdujące się w pobliżu wody i w bezpiecznej odległości od gęstego lasu (średnio ok. 300 m), co ułatwia jej dolot do dziupli.
MORFOLOGIA
Żałobnica palmowa dorasta do 55 – 60 cm długości. Samiec zwykle jest większy i cięższy. Samica osiąga do 1000 g, samiec natomiast może ważyć do 1200 g, należy więc do największych papug Australii. Rozpiętość skrzydeł wynosi od 70 do 100 cm.
Jest to charakterystyczny ptak z imponującym, długim i rzadkim czubem, złożonym z piór o kształcie wstążek, który stawia pionowo, gdy jest podekscytowany lub zaniepokojony. Posiada też jeden z największych dziobów wśród papug (większy jest tylko dziób ary hiacyntowej). Potężny dziób umożliwia nie tylko zjadanie bardzo twardych orzechów i nasion, ale także pozwala samcom odłamywać grube (ok. 2,5 cm) patyki z żywych drzew i w okresie godowym wykorzystywać je do uderzania w puste pnie, czym informuje konkurentów o zajętym terytorium. Większy dziób ma samiec. Jest nietypowy, ponieważ dolna i górna żuchwa nie stykają się na większości jego długości, co pozwala językowi przytrzymywać orzech przy górnej żuchwie, podczas gdy dolna żuchwa pracuje nad jego otwarciem. Język jest mięsisty, czerwony z czarnym zakończeniem, przystosowany do precyzyjnego wybierania miąższu z rozłupanych skorup. Żałobnica palmowa ma również charakterystyczną czerwoną plamę na policzku, czylinieopierzony fragment skóry. Kolor staje się intensywniejszy (wręcz purpurowy), gdy ptak jest zdenerwowany lub przejawia zachowania godowe – działa to trochę jak ludzki rumieniec. Oko, które w stosunku do głowy jest małe, ma barwę ciemnobrązową.
Całe ciało pokrywają pióra o barwie głębokiej czerni lub bardzo ciemnego grafitu. Charakterystyczny jest dymny nalot (puder), który sprawia, że barwa jest niemal matowa. Skrzydła i ogon są zaokrąglone. Łapy są czarne.
Dawni systematycy byli przekonani, że istnieją cztery podgatunki, jednak dokładne badania genetyczne, przeprowadzone w XXI w., temu zaprzeczają. Populacje, zamieszkujące odizolowane tereny, mogą rzeczywiście nieznacznie się różnić, mimo wszystko prawdopodobnie nie tworzą oddzielnych podgatunków.
Hodowla
Pomieszczenie do hodowli
W przypadku żałobnicy palmowej pomieszczenie do hodowli musi być prawdziwą „fortecą” ze względu na jej niszczycielską siłę dzioba i ogromną rozpiętość skrzydeł. Warto tez uwzględnić, że jest ptakiem używającym narzędzi. Należy więc zapomnieć o drewnie, bo zostanie przerobione na wióry w kilka godzin. Woliera musi być wykonana z grubych profili stalowych lub aluminiowych. Siatka powinna być zgrzewana, o grubości drutu min. 4-5 mm, ponieważ cieńsze druty zostaną przecięte dziobem, jak nożycami. Żałobnica potrzebuje przestrzeni do lotu. Minimalne wymiary dla pary to 8 m długości, 3 m szerokości i 3 m wysokości. Jako podłoga najlepiej sprawdza się betonowa wylewka z odpływem, co ułatwia codzienne mycie, bo żałobnica tworzy dużo pyłu i odchodów. Na części powierzchni można wysypać piasek lub żwir rzeczny. Grzędami powinny być grube gałęzie drzew owocowych lub dębu, które trzeba regularnie wymieniać. Zimą warto zapewnić temperaturę w granicach od 15 do 18 °C.
Pokarm
W naturze żałobnica palmowa jest specjalistką od „trudnych przypadków”. Jej potężny dziób pozwala jej otwierać nasiona, których inne ptaki nawet nie ruszają. W hodowli dieta musi być urozmaicona i wysokotłuszczowa.
Kluczowym elementem diety są ulubione orzechy makadamia, brazylijskie, włoskie, laskowe oraz migdały. Powinny być podawane w całości, by ptak musiał je sam rozłupać. Warto też podawać mieszanki ziaren dla dużych papug, urozmaicane owocami tropikalnymi. Lubi papaję, mango, granaty, figi oraz owoce palmy oleistej. Z apetytem zje gotowaną kukurydzę w kolbach, marchew, brokuły, bataty i paprykę chili (papugi nie czują ostrości, a kapsaicyna jest dla nich zdrowa).
Świeże gałęzie drzew owocowych, wierzby czy brzozy z pąkami i młodą korą dostarczają mikroelementów i zajmują ptaka na długie godziny. W okresie lęgowym można podawać niewielkie ilości gotowanego jajka lub wysokiej jakości karmę jajeczną.
Rozmnażanie
Rozmnażanie żałobnicy palmowej to wyzwanie dla cierpliwych, ponieważ jest jednym z najtrudniej rozmnażających się gatunków papug, co wynika z jej specyficznej biologii i bardzo niskiego tempa reprodukcji. Dojrzałość płciową osiąga późno, zazwyczaj między 7. a 10. rokiem życia. Parę tworzy na całe życie, a proces akceptacji partnera w niewoli może trwać latami.
Budka lęgowa musi być pancerna. Często stosuje się wydrążone pnie twardych drzew o wysokości ok. 1,5–2 m. Jako jedyna papuga buduje wewnątrz dziupli platformę z patyków. Samiec znosi setki gałązek (głównie eukaliptusowych lub wierzbowych), które następnie rozdrabnia, tworząc warstwę o grubości do 1 metra. Zapewnia to drenaż i odpowiednią wilgotność jaja.
Samica składa tylko jedno jajo i to raz na dwa lata. Inkubacja trwa około 30–35 dni. Wysiaduje głównie samica, podczas gdy samiec karmi ją i pilnuje terytorium. Młode wykluwa się nagie i wymaga bardzo wysokiej temperatury w gnieździe, które opuszcza dopiero po 100–110 dniach.Pozostaje zależne od rodziców przez kolejne kilka miesięcy, co sprawia, że para nie przystępuje do kolejnych lęgów w tym samym roku.
Modlitwa nie polega na myśleniu o słowach, których nie wypowiadamy.
Nie polega też na świadomym wypowiadaniu słów, ani na wypowiadaniu świadomych słów.
Modlitwa nie zaczyna się w umyśle, gdy myślimy, że wierzymy.
Modlitwa jest dziełem serca, które wierzy pomimo powątpiewania i niedowiarstwa umysłu.
W modlitwie ujawnia się cały potencjał wiary, która jest rodzajem wiedzy, reinterpretacją zmysłowego świata, trwałym gruntem, pewnością najlepszego rozwiązania każdej życiowej sytuacji.
Dlatego modlitwa jest też nieoczywistą sprawczością, która czepie i wykorzystuje energię zmiany i ruchu sposobami, o których nie piszą autorzy podręczników fizyki.
„Czyste serce”, o którym dowiadujemy się z biblijnych tekstów, że jest nim zainteresowane niewyczerpane Źródło wszystkiego, co istnieje, zwane Bogiem, jest najskuteczniejszym generatorem i przekaźnikiem energii. Dzięki modlitwie, „czystym sercem” możesz skierować energię życia, światła i miłości w stronę Boga, a przez Jego wszechmoc dokądkolwiek pragniesz, zgodnie z Twoją wiarą. Naprawdę nie masz skuteczniejszego narzędzia.
Aby być skuteczną/nym potrzebujesz zatem wiary oraz energii życia, światła i miłości, którą w modlitwie możesz wykorzystywać dla manifestacji Bożej chwały. Wiarą jesteś połączona/ny z Bożym Źródłem, natomiast ciałem możesz generować własny potencjał energii. Moc Boża, połączona z Twoją energią, jest cudownym narzędziem, którym z Bożej woli możesz dysponować w każdej chwili i sytuacji.
Pierwotny, benedyktyński model Módl się i pracuj, cystersi zamienili na Pracuj i módl się. Kolejną metamorfozą jest przekonanie, które jeszcze obowiązuje Praca jest modlitwą. Jednak współcześnie dzięki temu, co odkrywamy na styku mistyki i współczesnej fizyki, rodzi się nowy (stary) paradygmat Modlitwa jest pracą. Porozmawiajmy o tym i nauczmy się tego.
Zapraszam Cię na kolejne spotkanie Przyjaciół Akademii Świadomego Życia w Simoradzu, dniach 21-22 marca przyjedź do Simoradza.
Koszt z noclegiem z soboty na niedzielę, dwoma obiadami, sobotnią kolacją i niedzielnym śniadaniem = 520 zł.
Osoby, które zapiszą się do końca lutego, zapłacą o 40 zł mniej.
Osoby, które zapiszą się po 15 marca, zapłacą o 40 zł więcej.
Koszt uczestnictwa bez noclegu, ale z sobotnim obiadem i kolacją oraz z niedzielnym obiadem (bez niedzielnego śniadania) = 440 zł.
Osoby, które zapiszą się do końca lutego, zapłacą o 40 zł mniej.
Osoby, które zapiszą się po 15 marca, zapłacą o 40 zł więcej.
Możliwy jest pobyt od piątku. Cena wzrasta wówczas o 140 zł (w cenie kolacja w piątek i śniadanie w sobotę).
Osoby, które zapiszą się do końca lutego, zapłacą o 20 zł mniej.
Osoby, które zapiszą się po 15 marca, zapłacą o 20 zł więcej.
Serdecznie zapraszam wszystkich, nie tylko tych, którzy mają się za Przyjaciół Akademii Świadomego Życia.
Szmaragdolotka maskowa pochodzi z południowo-wschodniej Nikaragui, Kostaryki i zachodniej Panamy. Osobniki, które uciekły z hodowli, świetnie zaaklimatyzowały się także w Kalifornii i na Florydzie, gdzie tworzą już lokalne populacje. Jest spokrewniona ze szmaragdolotką krasnolicą (Psittacara leucophthalmus), z którą wyewoluowały z wspólnego przodka.
Zajmowane stanowisko
Zamieszkuje szereg siedlisk, w tym lasy, sawanny, zarośla, palmowe bagna, namorzyny oraz obszary rolnicze (np. plantacje kawy). Często występuje w hałaśliwych stadach, liczących po kilkadziesiąt osobników, które przelatują nad głowami i lądują przy mniejszych i większych zbiornikach wodnych albo żerują na owocujących drzewach. Zbliżające się stado można rozpoznać po ostrych, piskliwych dźwiękach i hałaśliwym szczekaniu, ogólnie o dość piskliwej barwie dźwięku. Głos, zwłaszcza w locie, stada zazwyczaj utrzymują zgrzytliwy szczebiot przeplatany wyższymi piskami.Jak wiele papug szmaragdolotka świetnie radzi sobie także w miastach i miasteczkach, gdzie nocuje na drzewach. Tak czy inaczej najlepiej czuje się na wysokości od około 1800 m n.p.m.
MORFOLOGIA
Szmaragdolotka maskowa jest papugą średniej wielkości. Mierzy od 25 do 28 cm, osiągając masę od135 do 175 g.Na całym ciele dominuje intensywna zieleń, która jedynie na spodzie ciała przechodzi staje się lekko żółtawa.
Cechą rozpoznawczą jest ubarwienie głowy, na której z różną intensywnością i rysunkiem rozlewa się czerwona plama na czole i w przedniej części ciemienia, przypominającą małą „czapkę” lub „maskę”. U niektórych osobników czerwone plamki pojawiają się jeszcze w innych miejscach głowy. Także zewnętrzne krawędzie skrzydeł są czerwone, często z pomarańczowym odcieniem. W locie natomiast zachwyca spodami skrzydeł, które są jest intensywnie czerwone z żółtymi akcentami.
Wokół oka z pomarańczową bądź żółtą tęczówką znajduje się biała obrączka. Dziób szmaragdolotki jest mocny, zakrzywiony, w kolorze rogowym, nogi zaś szare.
HODOWLA
Pomieszczenie do hodowli
Ze względu na dużą potrzebę ruchu, najlepszym rozwiązaniem jest woliera zewnętrzna (z ocieplonym schronieniem) lub duża woliera wewnętrzna o długości min. 2-3 metrów. W sumie są dość odporne, ale należy chronić je przed przeciągami i spadkami temperatury poniżej 0°C. Decydując się na wolierę zewnętrzną należy poważnie wziąć pod uwagę głośną naturę szmaragdolotki maskowej, zwłaszcza w grupie. To ptaki stadne, które najlepiej czują się w parach lub grupach, a trzymane pojedynczo wymagają stałego kontaktu z opiekunem, ponieważ mogą stać się osowiałe lub agresywne. Są aktywne, towarzyskie i bardzo inteligentne. W przypadku klatki, większość dnia powinny spędzać poza nią.
W wolierach niezbędne są gałęzie do obgryzania (np. wierzba, brzoza, drzewa owocowe), które pozwalają ścierać dziób i zapobiegają nudzie. Warto zapewnić zabawki interaktywne i huśtawki. Szmaragdolotka uwielbia wodę, więc należy zapewnić jej płytki basenik do kąpieli lub regularnie zraszać letnią wodą z zraszacza.
Pokarm
Dieta szmaragdolotki maskowej musi być urozmaicona, aby zapobiec otłuszczeniu i niedoborom witaminowym. W naturze jest oportunistą żywieniowym, co należy odzwierciedlić w niewoli. Jeśli karmimy ją ziarnami, powinna to być mieszanka dla średnich papug z ograniczoną ilością słonecznika i orzechów. Warzywa są lepsze niż owoce ze względu na niższą zawartość cukru. Mogą to być: brokuły, marchew, papryka, cukinia, dynia, bataty (gotowane) oraz zielone liście (jarmuż, mniszek lekarski, gwiazdnica). Owoce trzeba podawać z umiarem jako przysmak. Odpowiednie są: jabłka (bez pestek), gruszki, owoce tropikalne (papaja, mango), owoce jagodowe albo granat. Świetnym uzupełnieniem diety oczywiście są skiełkowane nasiona.
Rozmnażanie
Jak większość papug gotowość do rozrodu osiąga w wieku około 2-3 lat. Sezon lęgowy przypada zazwyczaj na okres od stycznia do lipca (zależnie od regionu), jednak w hodowli może być stymulowany przez wydłużenie dnia świetlnego i zwiększenie wilgotności. W środowisku naturalnym szmaragdolotka gniazduje w dziuplach drzew, czasami wysoko, również na palmie, dlatego najlepiej sprawdzają się pionowe budki typu „pień” lub skrzynkowe o wymiarach ok. 25×25 cm w podstawie i 50-60 cm wysokości z otworem wlotowym o średnicy 7–8 cm. Na dno sypiemy grubą warstwę wiórków drewnianych lub torfu. Samica składa od 3 do 4 jaj. Inkubacja trwa ok. 23–25 dni. Wysiaduje głównie samica, podczas gdy samiec ją karmi i pilnuje wejścia do budki.
Młode opuszczają gniazdo po ok. 7–8 tygodniach (ok. 50-60 dniach). Pozostają pod opieką rodziców i są przez nich dokarmiane przez kolejne 2-3 tygodnie po wylocie. W okresie karmienia piskląt niezbędny jest stały dostęp do pokarmu jajecznego oraz skiełkowanych nasion. Gatunek ten bywa płochliwy podczas lęgów, dlatego częste zaglądanie do budki może skutkować porzuceniem jaj lub agresją wobec młodych.
