Facet doskonały

Poniżej tekst nie mój, ale doskonały, jak mężczyzna 🙂

Facet doskonały jest przystojny. Ale nie za bardzo, żeby się inne nie oglądały. Starannie ogolony. Z dwudniowym zarostem.

Kolejna sprawa: oczy. To ważne. Oczy muszą być jasne, przejrzyste, uczciwe, najlepiej czarne.

Włosy? Długie gęste kręcone, dokładnie przystrzyżone. Blond o zdecydowanej kasztanowej barwie, z lekką łysiną.

Niezbyt wysoki, dwa metry. Szczupły, wysportowany, z brzuchem. Totalny luzak w garniturze.

Wydepilowany niczym małpa. W łóżku delikatny jak bestia. Wrażliwiec, poeta, umięśniony jak Schwarzenegger.

Szarmancki. Nieznajomy w podróży powinien taszczyć bagaże. Ale niezbyt ochoczo, bo wyjdzie, że złodziej.

Powinien się serdecznie uśmiechać, półgębkiem, najlepiej wcale. Sprawiać wrażenie miłego, stonowanego, odpowiedzialnego wariata.

Świetnie, gdyby był lekarzem. Artystą. Księgowym. Kierowcą rajdowym. Żeby miał psa. To znaczy kota. Świnkę morską. Rybki. Żadnych zwierząt!

Co jeszcze? Musi być inteligentny. Tylko żeby się nie mądrzył! Miły. Ale nie jakiś milutki. Dowcipny, ale nie wesołek. Taki trochę zadziorny, zawadiacki. Hm, typ spod ciemnej gwiazdy… Ale z kryształową przeszłością!

Chodzi o to, żeby nas po rękach całował, w drzwiach przepuszczał i rachunki płacił. I nie puszył się tym męskim szowinizmem, z cmokaniem w dłoń nie wyskakiwał. I niech pamięta, że jesteśmy niezależne, w końcu stać nas na zapłacenie rachunku!

O, żeby mówił komplementy. Tylko, niech nie przesadza. Właściwie, lepiej niech się w ogóle nie odzywa.

Ma być wierny. I zazdrosny jak talib. Niech się jednak nie wtrąca w nasze sprawy, bo i tak ich nie zrozumie. Choć, oczywiście, jest cudownie wyrozumiały.

Podsumowując, Facet Doskonały to piekielny macho, sto procent mężczyzny, chodzący testosteron. Świetnie gotuje, robi zakupy, zajmuje się dziećmi. Ba! On karmi je piersią.

Domowe przykazania z Ligoty

  1. NIE WNOŚ DO DOMU TEGO SZATAŃSKIEGO PRZEKONANIA,

ŻE ŻYCIE JEST POWAŻNE, A TY NIEZASTĄPIONY.

 

  1. NIE MYŚL, ŻE W DOMU TYM JEST KTOŚ NAJWAŻNIEJSZY,

BO JEST MIEJSCEM MIŁOŚCI I WSPÓLNOTY.

 

  1. WCHODZĄC, PRZESTAŃ LICZYĆ SIĘ Z CZASEM,

PONIEWAŻ W DOMU TYM LICZY SIĘ NADZIEJA. 

 

  1. CZCIJ MILCZENIE I ZACHOWAJ CISZĘ, POGODNĄ AURĘ

ORAZ SPOKÓJ DOMU TEGO, ABY STAŁY SIĘ W TOBIE.

 

  1. NIE BĘDZIESZ SIĘ W DOMU TYM GNIEWAĆ,

ANI GŁOSU PODNOSIĆ Z WYJĄTKIEM ŚPIEWU I ŚMIECHU.

 

  1. NIE WNOŚ DO DOMU TEGO ŻADNEGO PODZIAŁU,

ALE MÓDL SIĘ O ZBAWIENIE WSZYSTKICH LUDZI.

 

  1. ZA PROGIEM DOMU TEGO POZOSTAW WCZORAJ,

ABYŚ CZYSTYM SERCEM ZOBACZYŁ BOGA DZIŚ.

 

  1. ZŁA PRZECIW BLIŹNIEMU W DOMU TYM NIE OBMYŚLAJ,

A MIEJ W PAMIĘCI WSZYSTKIE DOBRA OD BOGA.

 

  1. ZACHOWAJ PRZYJACIELSTWO DLA BOŻYCH STWORZEŃ,

W DOMU TYM ZA DOMOWNIKÓW PRZYJĘTYCH.

 

  1. ZA WSZYSTKO BĄDŹ WDZIĘCZNY BOGU

I PAMIĘTAJ, ŻE NAWET W DOMU TYM JESTEŚ W DRODZE.

 

 

 

POŁOWA LUDZKOŚCI POSZUKUJE TOŻSAMOŚCI…

Temat bynajmniej nie oznacza, że jako mężczyzna powinienem się ugiąć i zaraz na wstępie ogłosić żeńską przyszłość świata, bo nie mam w sobie aż tyle masochizmu, żebym samego siebie pozwolił zjeść modliszce radykalnego feminizmu, ani modliszce nauk przyrodniczych, którą coraz bardziej jest – nie tylko do pomyślenia, ale i do zastosowania – rozmnażanie bez zmysłowej przyjemności, bez dreszczyku podniecenia, bez fascynacji sobą dwóch płci, bez przyciągania biegunów miłości i spotkania dwóch osób twarzą w twarz.

Istota męskości nie sprowadza mężczyzny do roli ofiary losu, co bywa humorystycznie przedstawiane jako chodzenie w pantoflach żony, ale do zdolności bycia prawdziwą, jednorazową i niepowtarzalną ofiarą miłości, której ochronny sens i siła, zapewnia poczucie bezpieczeństwa i radość życia zarówno kobiecie, jak i dzieciom.

Problem gender

Tylko, że z definicją męskości, zresztą jak i kobiecości, mamy współcześnie coraz większy problem. Już nie bardzo wiemy, na czym mogłaby polegać owa męskość i to bynajmniej nie tylko z feministycznych powodów Dziś wiele zmieniła idea gender, czyli najogólniej mówiąc pogląd, iż można wpływać na proces kształtowania się osobowości, zmieniając tym samym tradycyjne role męskie i kobiece, związane z płcią biologiczną. Zatem biologicznie można być mężczyzną, ale społecznie i kulturowo pełnić role żeńskie.

Nie czas na rozwijanie idei gender albo dyskusję z nią, jednak ze względu na interesujące nas pytanie o przyszłość męskości, zwracam uwagę na to, że reprezentanci idei gender bardzo jednostronnie interpretują nie tyle role, związane z płcią biologiczną, ile nie potrafią we właściwy sposób zrozumieć i opisać napięcia pomiędzy płciami. Przejęli bowiem tradycyjny pogląd antropologów, że wspomniane napięcia przede wszystkim były generowane wiarą w nieczystość, na przykład ludzkich wydzielin, a więc motywowane lękiem. I najprawdopodobniej nie jest to pogląd niedorzeczny, można sobie bowiem wyobrazić, że nie tylko w starych kulturach, ale także współcześnie, napięcia pomiędzy płciami służą społecznym roszczeniom, a w pierwszym rzędzie zajęciu uprzywilejowanego statusu poprzez wykazanie, że druga płeć jest nieczysta, czyli niebezpieczna. (przykład: np. pani jako kierowca autobusu). Czytaj dalej POŁOWA LUDZKOŚCI POSZUKUJE TOŻSAMOŚCI…

Błogosławieństwa z Kazania na Górze

Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem ich jest Królestwo Niebios

Człowiek ubogi w duchu nie jest przywiązany do niczego, co miałoby jakąkolwiek wartość, na której mógłby budować dobre samopoczucie i poczucie bezpieczeństwa. Bogactwem wcale nie musi być majątek i zasobne konto finansowe. Wielu jest bogatych właśnie w duchu, ponieważ przywiązali się do swoich poglądów i mądrości, stanowisk i urzędów, ale także instytucji edukacyjnych, które ukończyli; naukowych, w których pracują; państwowych, które umożliwiają im polityczne kariery.

Przeszkodę w doświadczeniu szczęścia może stanowić nie tylko posiadanie majątku, czyli popularne „mieć”, ale także „być” kimś lub czymś ze względu na wartość chwały i sławy. Dlatego jedna z najsmutniejszych ewangelicznych opowieści o bogatym młodzieńcu, który smutny odszedł od Jezusa, jest najlepszym komentarzem do pierwszego błogosławieństwa z Kazania na Górze.

Jeśli chcesz być uczestnikiem Królestwa Niebios, czyli Bożej Obecności w tobie, musisz rozstać się z wszystkim, co stanowi iluzoryczne bogactwo, dzięki któremu czujesz się bezpiecznie. Poczucie bezpieczeństwa trzeba bezwarunkowo ulokować w Bogu a w Jego obecności odnaleźć duchowe bogactwo.

Biblijnym obrazem takiego bogactwa jest chleb, który oznacza nie tylko wszystko, co jest potrzebne do codziennego, szczęśliwego życia, ale także powodzenie w modlitwie. Gdy nasze modlitwy są wysłuchane, wtedy mamy wszystko, czego potrzebujemy do szczęśliwego życia.

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni

Cierpienie i smutek same w sobie nie są niczym dobrym. Bóg, czyli uśmiechnięty Tato/miłująca Mama, uwalnia nas od nich, obdarzając życiem, radością i błogością. Niestety większość ludzi tak długo nie szuka prawdziwego Taty/Mamy całym swoim sercem aż dotknie ich cierpienie i smutek. Dopiero wtedy zaczynają pytać, szukać, nawiązywać dialog z Najwyższym.

Nie istnieje żadna uzasadniona potrzeba, żeby człowiek musiał popaść w tarapaty poza tą jedną, najważniejszą i rozstrzygającą o wszystkim, a mianowicie zwrócenie się do Boga i szukanie Go. Czytaj dalej Błogosławieństwa z Kazania na Górze

Samotność

Współczesna psychologia, a zwłaszcza kierunki inspirujące się freudyzmem, utrwalają przekonanie, że satysfakcjonujące i szczęśliwe życie wiodą jedynie ludzie, pozostający w trwałych związkach o charakterze intymnym. Przyjęło się uważać, że człowiek bez towarzystwa i serdecznych uczuć, bez udanego związku o charakterze emocjonalnym i erotycznym, nie może być szczęśliwy. Tymczasem biogramy wielu twórczych i odważnych jednostek przeczą temu poglądowi. Wygląda wręcz na to, że niespotykany i twórczy talent szczególnie humanistom i religijnym przywódcom utrudnia zakładanie rodzin i nawiązywanie bliskich relacji osobistych. Czy dlatego, że swoim nieprzeciętnymi talentami budzą złe namiętności albo zazdrość?

A może dlatego, że jako ludzie ideowi nie znoszą sprzeciwu oraz innych poglądów czy też po prostu są nieprzystosowani do życia? Tak mogłaby brzmieć negatywna interpretacja tego rodzaju zachowań, tymczasem łatwo sobie wyobrazić, że to psychoanaliza, a przynajmniej niektóre jej kierunki, błędnie uzależniając doświadczenie szczęścia od intymnych i trwałych relacji, utrwaliła pogląd, nie uwzględniający potrzeby samotności, niezbędnej dla zachowania zdrowia i dobrego samopoczucia.

Zwolennicy teorii o związku szczęścia z pozostawaniem w satysfakcjonującym i długoletnim związku, często dzielą przekonanie, że wyjątkowo utalentowani myśliciele są ludźmi niestabilnymi psychicznie, stąd co prawda miewają przelotne romanse i wchodzą w związki, czasem nawet długoletnie, aczkolwiek dramatyczne i wyczerpujące emocjonalnie, jednak w swej najgłębszej istocie nie są zdolni do budowania trwałych relacji.

Nie czas na analizę psychologicznych portretów tak wybitnych osobowości, jak dla przykładu Kartezjusz, Newton, Pascal, Kant, Nietzsche czy Kierkegaard, niemniej zachowania bliskiej mi z wielu powodów postaci Jezusa, Nauczyciela z Galilei, umożliwią mi sprzeciw wobec rozpowszechnionych opinii o braku związku pomiędzy potrzebą samotności a doświadczeniem szczęścia. Czytaj dalej Samotność

Trzy stopnie duchowego rozwoju

W Zabrzu spróbujemy nazwać oraz sprecyzować trzy stopnie duchowego rozwoju. Myślę, że będzie ciekawie i na pewo nie sztampowo. Czas uwolnić duchowość z kościelnego rytualizmu, a sam Kościół  uratować z dogmatycznego skostnienia. Zapraszam….

Dla zdrowia, spokoju i szczęścia

  1. Nie sprzeciwiaj się temu, co cię spotyka, ale zawsze podążaj własną drogą życia
  2. Przeżywaj czas z wdzięcznością, ale bądź wrażliwy na szczególne chwile
  3. Bądź twórcą świata, ale nie niszcz samego siebie
  4. Wewnętrzną siłę czerp z dawania, a nie z zachowywania
  5. Bądź odpowiedzialny za samego siebie i wspieraj bliźnich
  6. Pracę przyjmuj jako dar, bez którego nie byłbyś sobą
  7. Ciesz się chwilą i żyj z wdzięcznością
  8. Realizuj własne wartości, a nie wartościuj bliźnich
  9. Realizuj życiowe cele, ale nie za cenę wojny
  10. Miej serce dla siebie, abyś mógł je podarować innym
  11. Nie uciekaj przed lękiem, ale przemień go w siłę
  12. Nie martw się kryzysem, bo w nim zasiana jest szansa
  13. Realizuj tęsknoty, aby pożądliwości nie demolowały twego serca
  14. Nie martw się końcem życia, skoro miłość nie ma granic
  15. Ponad wszystko zachowuj ciszę

Kłamstwa, którymi uzasadniamy bierność

Pokonani i zrezygnowani bardzo często czekamy na cud. Szukając uzasadnienia niepowodzeń i beznadziei, która wkradła się w nasze myśli, wmawiamy sobie, że świat oszalał a życie jest okrutne. Na pytanie, czy chcemy być zdrowi, radośni, spokojni, mieć ochotę na zmianę swojego położenia, niemal automatycznie wskazujemy winnych: a to ktoś nas nienawidzi, inny źle nam życzy, ktoś nie pomógł, a jeszcze inny tak źle urządził nasz świat, że żyć się w nim nie da. Co wówczas pozostaje? Oczywiście czekanie na jakiś bliżej nieokreślony cud, który szczęśliwym trafem pomoże wyrwać się z nieszczęścia.

Tymczasem te sądy najczęściej są wygodnymi kłamstwami, którymi udaje nam się usprawiedliwić bierność, ale uwaga: WYŁACZNIE PRZED INNYMI! Samych siebie w ten sposób nie wyprowadzimy w pole. W głębi naszego sumienia wiemy, że są to tylko zmyślne kłamstwa, które nas pognębiają. Powtarzając je, w istocie nie osiągamy żadnego dobra, a ich negatywną konsekwencją jest to, że tracimy szacunek do samych siebie i coraz bardziej toniemy w rozpaczy.

Cud się nie zdarza, jeśli nie pojawiają się dwa warunki jego zaistnienia! Czy podstawowym warunkiem cudu jest wiara? Owszem, ale w tym wypadku rozpisana na dwa bieguny, ujawniające strukturę cudu. Idzie mianowicie o wolę i działanie. Jeśli mamy odpowiednio zmotywowaną wolę oraz konsekwentnie działamy, aby osiągnąć wyselekcjonowany cel, w języku świata bywamy nazywani skutecznymi ludźmi. Tymczasem, jeśli motywuje nas wiara, dynamizujemy naszą życiową sytuację do tego stopnia, że Bogu nie pozostaje nic innego, tylko ujawnić swoje błogosławieństwo pod postacią cudu.

Gdyby przez pustynię nie prowadził Izraela człowiek z niezłomną wolą i żelazną konsekwencją, cały lud z uczuciem ulgi powróciłby w niewolę. Ponad wszelką wątpliwość nie wydarzyłyby się te wszystkie cuda z okresu wyjścia, jak i późniejsze, gdyby nie odpowiednio zmotywowany i działający Mojżesz, człowiek wielkiej wiary, który nie oszukiwał siebie oraz lud kłamstwami w stylu: nie da się, sprzysięgli się przeciwko nam, tylko w godzinie próby spokojnie i z przekonaniem rozmawiał z Bogiem, negocjując warunki kolejnych cudów.

Więc nie okłamujmy samych siebie, próbując usprawiedliwiać brak wiary w pomyśle rozstrzygnięcia niepowodzeń i przezwyciężanie kryzysów. Ani przed światem, ani tym bardziej przed sobą nie uratujemy twarzy, posługując się kłamstwami, które nas kaleczą i oszpecają. Poniżej, dla przykładu analizuję dziesięć z nich. Przemyślmy ich konsekwencje, czy rzeczywiście w czymś nam pomagają? Jeśli nie, a jestem przekonany, że tak właśnie jest, czym prędzej przestańmy je powtarzać, żeby uwolnić się spod ich wpływu.

– Jeśli osiągnę coś (co wydaje mi godne pożądania) albo będę miał coś (co wydaje mi się niezbędne), zostanę szczęśliwym człowiekiem. To jedno z największych kłamstw współczesnego pokolenia, dlatego coraz mniej ludzi jest szczęśliwych. Czy nie na tym polegał grzech Ewy z Adamem w Ogrodzie Życia, skutkiem którego doświadczyli skrajnego nieszczęścia? Szczęście bowiem nie nadejdzie wraz z tym, czego pragniesz. Szczęście jest teraz, bo teraz żyjesz i teraz jesteś tym, kim jesteś. Tylko szczęśliwi ludzie osiągają naprawdę wielkie ciele.

– Jestem  mało wartościowy, ponieważ nie odniosłem sukcesu. Kolejna wielka bzdura, skoro w porządku świata i w ocenie ludzi, umierający na krzyżu Jezus z Galilei nie odniósł co prawda sukcesu, a i tak uznajemy Go za najwartościowszego człowieka? Więc lepiej odpuścić sobie oczekiwania własne oraz innych o nas, jak powinno rozwijać się nasze życie, a zacznijmy koncentrować się na tym wycinku życia, w którym akurat uczestniczymy. Żyjmy świadomie chwilą, która się dzieje, a wówczas odkryjemy, że nie tylko w oczach Boga jesteśmy bardzo wartościowi.

– Ludzie mnie nie rozumieją. To jest kłamstwo, które ma nam pomóc rozładować napięcie, związane z samotnością. Tymczasem warto zgodzić się na samotność, akceptując jej pozytywny wpływ na rozwój relacji z Bogiem i poznanie samego siebie, a kłamstwa unikać, ponieważ nie rozwiąże problemu samotności a jedynie wyobcuje nas z każdej wspólnoty. Wyobcowanie i samotność to naprawdę dwa różne doświadczenia. Pierwszemu najczęściej sami otwieramy drzwi do naszego życia, uznając się za niezrozumiałych. Więc zamiast pogłębiać to doświadczenie, sądząc, że inni nie zgadzają się z Tobą, po prostu zacznij być wdzięcznym za swoją niepowtarzalność i wyjątkowość.

– Moja przeszłość nie pozwala mi się rozwijać. Kolejna, tragiczna nieprawda. Przeszłość, bez względu na to, czy oceniamy ją pozytywnie czy negatywnie, uczyniła nas tym, kim dziś jesteśmy. Mówiąc inaczej, jesteśmy rozpoznawalni po naszej przeszłości. Jeśli więc uważasz, że popełniłeś błędy, które skutkują tym, że dziś w twoim życiu nie pojawiają się w nowe możliwości, samego siebie zapytaj: czego się z nich nauczyłeś; jakie wnioski możesz z nich wyciągnąć, abyś wreszcie odwrócił się od przeszłości, a zwrócił ku przyszłości. Chrześcijańskie pojęcie usprawiedliwienie jest tego rodzaju, uwalniającym doświadczeniem, umożliwiającym pożegnanie się z konsekwencjami własnej przeszłości.

– Moje życie nie trafia celu. To z kolei jest kłamstwo, które sprawia wrażenie niezwykle pobożnego, jakby idealnie pasującego do chrześcijańskiej koncepcji człowieka. Ale to jest nieprawda. Już sam fakt, że masz tego rodzaju świadomość, ujawnia, że właśnie w tym doświadczeniu chybienia celu, być może jak nigdy dotąd nadajesz życiu odpowiedni sens i jesteś bliski swojemu celowi. Skoro o tym myślisz, więc masz życiowy cel i chcesz go osiągnąć. Mniej więcej to samo przeżywają religijni ludzie, którzy boją się, że oddalili się od Boga, a tymczasem są z Nim w dużo lepszej relacji, aniżeli ci, którzy mają się za pobożnych. Więc zamiast się kaleczyć, skupiaj się na dobru, a nie na złu, i osiągaj życiowy cel na bezdrożach świata i własnego życia.

– Nie kontroluję życia, nie mogę wpływać na jego przebieg. Nieprawda. Nic nie jest dziełem przypadku i nie jesteśmy zdeterminowani. Niezwykle twórczo możemy kształtować własne życie, angażując w nie wolę i działając, jeśli oczywiście wierzymy, że ma to sens. Ludzie wiary są więc uprzywilejowani. Chrześcijanie dla przykładu oddają swoją pracę, relacje i decyzje Chrystusowi, wierząc, że wszystko, co przynależy do porządku świata, w Nim staje się dla nich źródłem satysfakcji i błogosławieństwa. To oznacza, że nie absolutyzują swojej woli i działania, a jednocześnie dokładają starań, aby to, co jest do zrobienia, uczynić jak najlepiej na chwałę Zbawiciela. Dlatego w życiu wszystko możesz zmienić, a jeśli coś ci się nie podoba, nie narzekaj, ale wstań i z wiarą zacznij działać.

– Moi rodzice są winni moich niepowodzeń. Kłamstwo, które z upodobaniem rozpowszechniają niektórzy terapeuci, mający prawdopodobnie problem, żeby pojednać się z własnymi rodzicami. Rodzice najpewniej zrobili wszystko, na co było ich stać w ich miłości, więc wychodząc z tego punktu widzenia nie należy ich obwiniać, ale usprawiedliwić. Z jednej strony zdać sobie sprawę ze zranień, a z drugiej uczynić z nich atut i nauczyć, czego nie robić, aby nie ranić. Najlepsze, co w takiej sytuacji możesz uczynić, to pojednać się z przeszłością, usprawiedliwić wszystkich, którzy Cię skrzywdzili i zacząć myśleć o przyszłości.

– Jeżeli mnie kocha, zrobi to, czego oczekuję. To kłamstwo, raniące każdą relację i niszczące związki. Miłość nie stawia warunków, ale otwiera perspektywy. Stawiając warunki, myślimy wyłącznie o sobie, o swoim domniemanym szczęściu, zamykając możliwość wspólnego rozwoju, a więc też wspólnej drogi ku przyszłości. Ten sposób myślenia, skazuje miłość na porażkę i sprawia, że stajemy się ofiarami losu, to znaczy ofiarami własnych niespełnionych oczekiwań. Zamiast tego, ukochaną osobę obdarzaj wolnością, a samemu sobie daj prawo do miłości, która nie będzie się wypełniać na Twoich warunkach. Niech miłość zaskakuje!

– Moje ciemne strony są wyjątkowo brzydkie. Ależ nie! Najprawdopodobniej to wszystko, co w sobie nienawidzisz, jest tym, co cię różni od innych, a więc wyróżnia, czyniąc wyjątkowym i pięknym. Więc nie zwalczaj swoich ciemnych stron, ale pojednaj z nimi i zobacz w nich siebie. Rozwijaj w nich swoją indywidualność, bez której nigdy nie byłbyś sobą i nie byłbyś w stanie zaowocować pełnią swojego osobowego potencjału. Nie walcz z częścią siebie, ale przyjmij siebie w całości i rozwijaj wdzięczność za to, że jesteś niepowtarzalny.

– Muszę zmusić się do większego wysiłku. To kolejne wyniszczające kłamstwo, którym próbujemy ukryć nieprzyzwoite lenistwo. Najczęściej wcale nie trzeba zmuszać się do większego wysiłku, a po prostu wystarcza efektywnie i mądrze zarządzać czasem i skutecznie wykonywać zadania. Kto myśli w ten sposób, łatwo może wpaść w chorobę perfekcjonizmu albo pracoholizmu. Najważniejsze w takiej sytuacji jest to, abyś przestał porównywać się z innymi, a energię przeznaczył na wykonywanie zadania, które w tej chwili masz do zakończenia. Powoli, małymi krokami, idź do przodu. Krok po kroku, konsekwentnie realizuj kolejne przedsięwzięcia, a nagle okażesz się tytanem pracy.

Krótki wierszyk o sztuce zdrowego życia

Cielesne są tylko symptomy – zastanów się:

Nie bolą Cię plecy – nie potrafisz unieść życia, bo myślisz, że jest ciężkie

Nie jesteś ślepy – nie chcesz widzieć duchowej prawdy w materialnym świecie

Nie masz migreny – nie myślisz sercem, więc obciążasz głowę

Nie jesteś głuchy – nie masz ochoty słuchać prawdy o sobie

Nie cierpisz na zapalenie gardła – nie mówisz tego, co powinieneś, więc plujesz

Nie żołądek Cię boli – nie trawisz w duszy tego, co Ci życie przynosi

Nie wątroba Ci dokucza – nie chcesz wybaczać i akceptować, więc jesteś zgorzkniały

Nie serce ma atak – nie umiesz samego siebie kochać i nie znasz radości

Przyczyn swoich chorób poszukaj w duszy – radzę Ci!